-149- First Love and Last Kiss

-149-

ให้ตายเถอะ

ไม่น่าหลวมตัวมาเปิด True 30 เลย

มีแต่เพลงเก่าๆ แก่ๆ

ฟังเพลงไหนก็เป็นรู้จักไปเสียหมด

ชิ...

เดี๋ยวนี้มีเพลงสากลมาเปิดด้วย

ฟังเพลง More Than Words ของ Extreme

ใจก็ลอยไปถึงตอนอยู่ปี 2 ปี 3

ฟังเพลงยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บก็คิดถึงตอนสมัยเรียน

พี่อ๋อยังเอ๊าะ น่าหลงใหลไม่แพ้น้องนิชคุณ

ยิ่งเพลง Hotel California ขึ้นมานี่

อยากกรี๊ดสลบ

ลุง Timothy B. Schmit ของฉันเท่เหลือเกิน

.

.

มี sms ขึ้นมาบอกว่าขอเพลง Don't Cry ของ Gun&Roses

กรี๊ดด เพลงนี้คุ้นๆ นี่หว่า

เหมือนพวกน้องๆ มันชอบเล่นเวลาตั้งวงเหล้า

แล้วก็คิดถึงเพลงๆ หนึ่งขึ้นมาของ Pearl Jam

แต่ดันจำชื่อเพลงไม่ได้

เปิด youtube ค้นหาเพลง

ก็ถึงจะจำได้ว่า เพลงที่หาอยู่คือเพลง

Last Kiss นั่นเอง

.

.

มีความหลังกับเพลงนี้มากมาย

เพราะเป็นเพลงที่ฟังทีไรก็คิดถึงผู้ชายคนหนึ่ง

คนที่ไม่เคยเห็นหน้า

ไม่เคยรู้ประวัติที่แท้จริง

ไม่เคยเห็นรูปที่แท้จริงของเขา

แต่ก็เป็นคนเดียวที่รู้จักผ่านอินเตอร์เน็ท

ที่ฉันรู้สึกว่าเขาเข้าใจฉันที่สุด

มันเป็นช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ได้คุยกัน

ช่างเป็นเวลาที่งดงามจริงๆ

.

.

เราคุยกันครั้งแรก

เพราะฉันพูดถึงเพลง First Love ของ Utada Hikaru

และเขาก็บอกว่าน่าจะเข้ากันดีกับเพลง Last Kiss ของ Pearl Jam

ฉันไม่เคยฟังเพลงของ Pearl Jam มาก่อนในชีวิต

แต่ก็ชอบเพลงนี้ขึ้นมาทันที

...เพราะเขานั่นแหละ

.

.

แต่หลังจากนั้นไม่นาน

ความงดงามก็พังครืน

เขาบอกเพียงแค่ว่า

ไม่สามารถจะคุยกับฉันได้อีกต่อไปแล้ว

เขาไม่อาจจะหลอกฉันได้อีกต่อไป

ขอให้ฉันรับรู้เพียงแค่ว่า

ที่ผ่านมาทั้งหมด

เขาโกหก

.

.

ก็เจ็บดี

.

.

ก็เป็นบันทึกอีกหน้าหนึ่งของช่วงชีวิตที่ว้าเหว่

รู้สึกขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เรารู้จักกันเพียงตัวอักษร

รู้จักกันเพียงการพูดคุยผ่านสายโทรศัพท์

และไม่ต้องได้เจอหน้ากัน

.

.

หลังจากนั้นอีกหลายปี

เขาติดต่อฉันทางอีเมล์และโทรศัพท์

แต่ก็ตลกดี

ที่พอรู้ว่าฉันกำลังขับรถไปดูบ้าน

เขาก็ถามว่าฉันจะแต่งงานหรือ

ฉันถามกลับไปว่า รู้ได้ไง

เขาก็บอกว่า งั้นผมคงโทรหาพี่ไม่ได้แล้วล่ะ

แล้วนั่นก็เป็นการติดต่อครั้งสุดท้ายจากเขา

และในตอนนี้

ฉันไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน

ตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นใคร

แต่พอได้ฟังเพลง Last Kiss

ฉันก็คิดถึงเขาคนนั้น

.

.

คนที่ไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้าตา

ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อจริงนั่นแหละ

.

.

 

 

 

     Share

<< -148- พ่อแม่ยุคโมสาร์ตเอฟเฟคต์-150- รักไม่ช่วยอะไร >>

Posted on Thu 7 Jan 2010 0:32

-154- ลองนับแคลลอรี่ดูวันแรก
-152- หายไปเสียนาน...จะเปลี่ยนคอนเส็ปต์ไดเป็นไดลดน้ำหนักแล้วนะเนี่ย
-151- รักไม่ช่วยอะไร(จริงๆ)
-150- รักไม่ช่วยอะไร
-149- First Love and Last Kiss
-148- พ่อแม่ยุคโมสาร์ตเอฟเฟคต์
-147- ผักดอง
-146- No Free Lunch...
-145- Happy Birth Day to you....baby
-144- ไม่น่าเชื่อว่าระยะเวลาเพียง 3 อาทิตย์จะมีอะไรเข้ามาในชีวิตมากมายขนาดนี้


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

Keep it coming, wrsiert, this is good stuff.
Yasu   
Fri 27 Dec 2013 12:48 [9]
 

Well done arlitce that. I'll make sure to use it wisely.
Mako   
Fri 20 Dec 2013 0:05 [8]
 

Hey, that's polewfur. Thanks for the news.
Alya   
Sat 14 Dec 2013 23:26 [7]
 

I told my grthdmoaner how you helped. She said, "bake them a cake!"
Shaikh   
Sat 14 Dec 2013 12:37 [6]
 

Boom shkaklaaa boom boom, problem solved.
Mohamed   
Fri 13 Dec 2013 21:42 [5]
 

Way to use the internet to help people solve premsobl!
Otavio   
Fri 13 Dec 2013 17:46 [4]
 

I want to send you an award for most helpful innrteet writer.
Jessica   
Fri 13 Dec 2013 17:38 [3]
 

If I were a Teenage Mutant Ninja Turtle, now I'd say "Kabnwuoga, dude!"
Aya   
Fri 13 Dec 2013 16:58 [2]
 

มะจัง
ก๊ากกกก
เปิดดูเหมือนกันเลย
นักร้องแต่ละคนพัฒนาการไปถึงไหน ๆ ยกเว้น พี่เบิร์ด
อิอิ
นกยูง   
Tue 12 Jan 2010 13:45 [1]