-133- ความภาคภูมิใจ

-133-

พ่อไอ้ลูกหมาบินไปอินเดียเมื่อวานซืน

คราวนี้ลูกพี่ได้ไปส่งพ่อที่บ้านพี่อุ๋งอิ๋งด้วย

ปรากฎว่าเธอร้องไห้ซะไม่มี

น้ำตาไหลพราก แหกปากร้องเสียงดัง

"พ่อจ๋า พ่อจ๋า หนูจะไปทำงานกับพ่อที่อินเดีย

หนูกลัวพ่อหาย"

เล่นน้ำตาจะหยดแหมะตาม

แต่พอรถตู้เคลื่อนออกจากบ้านไปแล้ว

คุณยายของพี่อุ๋งอิ๋งก็ปลอบว่า

"น้องสาวไหมไม่ต้องร้องไห้ เดี๋ยวยายเจอขนมปังของเล่นจะซื้อให้นะ"

เธอก็รีบตอบคุณยายพี่อุ๋งอิ๋งด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีงอแงเลยแม้แต่นิดว่า

"จริงๆนะคะ สาวไหมจะเอาอันยาวๆ เท่ๆ สุดยอดดดดนะคะ"

เออนะ...

แต่พอขอตัวกลับบ้าน

สองข้างทางไม่มีไฟก็มืดตื๋อ

เธอก็รีบมาซบไหล่แล้วพูดด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยน้ำตาว่า

"แม่จ๋า มันมืดปิ๊ดปี๋เลย หนูกลัว

เมื่อกี้พ่อก็มาทางนี้เหรอ พ่อน่าสงสาร หนูกลัวพ่อจะหาย"

เฮ้อ....

ก็ต้องห่างกันไปอีกหลายเดือน

ทำไงดี เงินอยู่โน่นอ่ะนะ ลูกนะ

.

.

บ้านไม้ที่พ่อไอ้ลูกหมาตั้งอกตั้งใจสร้างก็เกือบเสร็จสมบูรณ์

แม้ว่ายังไม่มีมิเตอร์น้ำไฟ

แต่สล่าที่มาสร้างบ้าน ก็ซึ่งเป็นน้าของพ่อไอ้ลูกหมานั่นแหละ

น้าเป็นช่างไฟด้วย ก็เลยเดินสายไฟ ติดหลอดไฟไว้ให้

แล้วก็ดึงสายไฟมาเสียบปลั๊กไฟจากบ้านเวลาจะใช้ไฟที่บ้านไม้

.

.

ตัวบ้านก็ทาสีย้อมไม้เกือบหมดแล้ว

ในตัวบ้าน ไปซื้อสาดแหย่งมาปู (ไม่รู้จะแปลยังไงแฮะสาดแหย่งเนี่ย)

แต่ยังปูไม่เต็ม เพราะซื้อมาแค่สองผืน

ผืนละหนึ่งพันบาท

ปรากฎว่ายังขาดด้านข้างสองด้าน

วันนี้ก็เลยไปซื้อมาอีกสองผืน

หมดไปอีกสองพัน

แล้วซื้อเสื่อที่ทอจากผักตบมั้ง

นิ่มๆ ดี

ผืนละ 160

วันนี้เลยซื้อเพิ่มอีกผืน

เอาไว้ปูนอนดูดาว คิคิ

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

ล้อมรั้วและมีประตูรั้วแล้ว

ได้บรรยากาศบ้านนอกสุดๆ

ขัดกับบรรยากาศของบ้านจัดสรรสุดๆ เช่นกัน

แต่ชอบมาก พอเสร็จอย่างนี้

เย็นๆ ขึ้นไปนั่งอยู่บนระเบียง

นึกถึงวัยเด็กที่บ้านนอกขึ้นมาทันที

และก็ดีใจที่ลูกก็จะได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้เหมือนที่ฉันเคยได้สัมผัส

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

วันนี้ไปสาดแหย่งที่หางดง

เอารถไปเข้าศูนย์

แวะซื้อต้นไม้ที่กาดคำเที่ยง

ได้กล้วยน้ำว้า กล้วยไข่ แล้วก็มะม่วงเขียวใหญ่

และก็ชาทองมาอีก 80 ต้น

กะว่าจะปลูกต้นชาทองริมรั้ว

อีกหน่อยถ้ารั้วไม้ไผ่มันผุ ชาทองก็จะได้กลายเป็นรั้วแทน

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

นอกจากประตูรั้ว

ถ้าจะขึ้นบ้าน ก็มาเข้าทางซุ้มประตูนี้ก็ได้

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

ไม้แกะสลักด้านบนนี่

พ่อไอ้ลูกหมาลงทุนแกะมาจากหน้าบ้าน

ตอนนี้เลยกลายเป็นเสาว่างๆ

ซึ่งเป็นสีเก่า เพราะตอนทาสีใหม่เมื่อสองสามเดือนก่อน

ไม่ได้แกะไม้อันนี้ออก พี่แกเล่นตอกตะปูไว้

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

เปิดประตูซุ้มก็ขึ้นบันได

มีลวดลายโน่นนี่เป็นระยะๆ

สามีเห่อมาก

หนึ่งเดือนที่กลับมาต่อวีซ่า

ไม่ได้ออกไปทำงานหาเงิน

เอาแต่มานั่งแกะไม้ทำโน่นนี่ใส่บ้านตัวเอง

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

สรไน(เขียนยังงี้ป่ะเนี่ย)ข้างบนก็ฝีมือพี่ท่าน

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

ที่นั่งที่โชคดีจังที่ต้นตีนเป็ดมาอยู่ได้มุมพอดี

(จริงๆ ต้องบอกว่าสามีเลือกตำแหน่งดีต่างหาก)

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

มีฮ้านน้ำที่ยังไม่มีหม้อน้ำมาใส่

มีไม้แกะโน่นนี่ที่พี่แกไปหาซื้อของเก่ามา สนุกแกล่ะ

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

หันกลับไป

มีไม้แกะสลักเป็นรูปนกยูงในดงกะหล่ำ

แต่เห็นไม่ชัด เพราะไม้ใบบัง

555

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

ที่จับประตูเป็นไม้แกะ ของเก่าอีกตามเคย

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

มาตักน้ำที่ฮ้านน้ำ ก็จะเห็นวิวทุ่งนาเขียวขจีและไกลสุดลูกหูลูกตา

(ทำไมไม่เป็นของเราซักไร่สองไร่วะ)

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

แมวๆ ก็ชอบบ้านหลังนี้มาก

เดินขึ้นเดินลงทั้งวัน

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

ดูมุมนี้เหมือนร้านขายของชำเลยแฮะ

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

เข้าไปดูในบ้าน ปูเสื่อได้แค่ตรงกลางแค่นั้นเอง เสื่อหมด

เก้าอี้พวกนี้ อาจจะเอาไว้ระเบียงชุดหนึ่ง

เอาไปไว้ข้างล่างอีกชุดหนึ่ง

แต่ตอนนี้ไม่มีใครใช้ก็เอาไว้ในบ้านไปก่อน

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

แนวนอนมั่ง

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

ร้านขายของชำเปิดแล้วค่า

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

 133 ความภาคภูมิใจ

หัวบันไดฝีมือพ่อไอ้ลูกหมา

.

.

เปลี่ยนเลนส์ wide แล้ว

มองลงบันไดเห็นวิวอย่างนี้

 133 ความภาคภูมิใจ

เหลียวกลับไปดูม้านั่ง

 133 ความภาคภูมิใจ

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

บ้านหลังเล็กๆ ถ่ายไม่กี่รูปก็หมดมุม ก็เลยซ้ำกันอย่างนี้

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

ตั้งใจถ่ายรูปตอนกลางคืน

เพราะน้องต้นโทรมาบอกว่าช่วยส่งรูปบ้านไปให้ด้วย

จะเปิดให้พ่อกับแม่ดูคืนนี้

ไอ้ครั้นจะบอกให้มาดูในได...ก็นะ

เม้าท์เค้าไว้เยอะ

ก็เลยนั่งถ่ายรูป ย่อรูปแล้วส่งเมล์ไปให้

รูปนี้อุตสาห์ลากเก้าอี้ โต๊ะมาจัดฉาก

แถมด้วยเสื่อผืนละ 160 นิ๊ม นิ่ม

.

.

 133 ความภาคภูมิใจ

ไม่บรรยายละเนาะ

ดูรูปทั้งหมดดีกว่า

 133 ความภาคภูมิใจ

 133 ความภาคภูมิใจ

 133 ความภาคภูมิใจ

 133 ความภาคภูมิใจ

 133 ความภาคภูมิใจ

 133 ความภาคภูมิใจ

 133 ความภาคภูมิใจ

 133 ความภาคภูมิใจ

.

.

ยังอัพไดไม่ทันเสร็จ

ต้นโทรมาบอกว่าเปิดรูปให้พ่อกับแม่ดูแล้ว

ฮือฮากันทั้งบ้าน อยากมาเที่ยว

555

โทรคุยกับแม่ต้นพักหนึ่ง

แม่ถามรายละเอียดเกี่ยวกับบ้านและค่าใช้จ่าย

เห็นว่าอยากจะปลูกไว้หน้าบ้านสักหลัง

แม่บอกว่า เดี๋ยววันไหนว่างจะเข้ามาแอ่วบ้าน

เลยบอกต้นว่า ถ้าพาพ่อกับแม่มาต้องให้มาอยู่จนถึงเย็นนะ

จะอวดไฟ!

555

 

     Share

<< -132- ควายนอนบวก-134- ใกล้ปิดปีงบประมาณซินโดรม >>

Posted on Sat 15 Aug 2009 22:46

-139- เพราะเกิดมาเป็นชนชั้นกลางค่อนข้างต่ำ
-137- มืดๆ มัวๆ
-136- เหงา....
-135- หลอกหลอน
-134- ใกล้ปิดปีงบประมาณซินโดรม
-133- ความภาคภูมิใจ
-132- ควายนอนบวก
-131- คนเป็นแม่ที่ฉันทึ่ง
-130- ผลงานศิลปะของเจ๊
-129- ผู้ชายกาแฟ
-128- นอนไม่หลับ


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

เปิดร้านอาหารหรอ น้องสาว...โหะๆๆๆ

ปล.เอากล้องไปเป่าฝุ่นพ่องเด้อ...

พี่โก้.
mr.koe   
Mon 28 Sep 2009 15:24 [9]
 

ไม่ได้สวยธรรมดา .. โค-ตะ-ระ สวยเลย หลังฝนตกคงได้อารมณ์ชื่น ๆ น่าจัดปาร์ตี้นมสดกันเนาะ
...
สักวันจะแอบไปส่อง
แม่เจินของหนูปุญญ์   
Tue 25 Aug 2009 11:25 [8]

งามแต้ๆเลยหนา
จี   
Mon 17 Aug 2009 13:21 [7]

เอาละฟระ ถึงตาแกเป็นเจ้าบ้านหาตั๋วให้พวกชั้นบินไปมีตติ้งถึงบ้านแกบ้างละ เด็กๆคงวิ่งกันไม้กระดานกระเด้ง คิคิ

บรรยากาศโรม๊านดีอ่ะตอนค่ำๆ
จ   
Sun 16 Aug 2009 23:03 [6]

พี่นัด ชอบจังเลยค่ะ บ้านที่ดูอบอุ่นมากๆ อยากอยู่อย่างนี้บ้าง ชอบ ดูกี่มุมก็รู้สึกอบอุ่นตาม

เสร็จเมื่อไหร่ อย่าลืมชวนไปเที่ยวบ้านน๊า
โอ๋(มอป)   
Sun 16 Aug 2009 0:14 [5]

พี่นัด
เปิดบ้านด่วนๆ
สวยมากๆ

ชอบประตูบ้านที่สุด อยากเปิดบ้าน
PIMU   
Sat 15 Aug 2009 23:53 [4]

สวยจังเลย
ว่าแต่ผีพ่ออุ๋ย จะออกมาป่าวหนิ มาทวงบ้านคืน เหอะๆ
เอะ   
Sat 15 Aug 2009 23:25 [3]

เฮ้ย...ไหงมาเมนท์เร๊ว เร็ว แกเปิดไดคลับทิ้งไว้ทั้งวันใช่ป่ะเนี่ยเป้
นัด   
Sat 15 Aug 2009 22:57 [2]

แก ขอกรี๊ดหนึ่งทีอยากจองตั๋วไปเจียงใหม่ในทันที เฮ้อ แต่คงได้แต่ฝัน
เป้   
Sat 15 Aug 2009 22:51 [1]