|
|
-90- เป็นหนี้เพื่ออนาคต
-90- ไม่ได้เขียนไดอะรี่มาเกือบค่อนเดือน จนพ่อไอ้ลูกหมากลับมาบ้านได้อาทิตย์กว่า และใกล้จะกลับอินเดียอีกแล้ว ก็ยังไม่ได้มาเขียนได . . พ่อไอ้ลูกหมากลับมาหนนี้ ก็คุยกันว่า พอเสร็จงานที่อินเดีย เขาคิดจะทำโรงหล่อเล็กๆ ถามว่าจะมีงานไหม เขาบอกว่าตลาดยังต้องการอีกมากมาย ขอแค่ได้เริ่มต้น แต่การเริ่มต้นทำโรงหล่อ ก็ไม่ใช่ง่าย ไม่ได้ใช้เงินบาทสองบาท ไหนจะต้องหาทำเล ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะต้องเช่าหรือซื้อ เป็นเงินมหาศาลแน่ๆ . . สุดท้ายก็คุยกันว่า ที่ดินเปล่าหน้าบ้านของโครงการซึ่งไม่มีใครมาซื้อนี่ล่ะ น่าสนใจ มีทั้งหมดสี่แปลง แปลงที่อยู่ตรงข้ามบ้านมีงานกว่าๆ ตอนนี้เห็นว่าเจ้าของโครงการไปไถ่ถอนมาจากธนาคารแล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะขายหรือเปล่า หรือจะขายในราคาเท่าไหร่ สำนักขายของโครงการก็ปิดไปแล้ว แต่ยังมีคัทเอาท์ขึ้นที่หน้าหมู่บ้าน ก็เลยโทรไปถาม ปรากฏว่ายังไม่ได้ขาย แต่ถ้าสิ้นปีนี้ไม่มีใครซื้อ เจ้าของเขาก็จะไปขายให้เพื่อนที่กรุงเทพ ก็เลยบอกว่าสนใจค่ะ แต่ตอนนี้เงินยังไม่พอ ประมาณกลางปีหน้าถึงจะทำเรื่องกู้ได้ คนที่คุยด้วยก็บอกว่า ก็อาจจะมัดจำไว้นิดหน่อยก่อนก็ได้ค่ะ เพื่อให้โครงการแน่ใจว่าลูกค้าจะซื้อจริงๆ วันเสาร์นี้เขาจะเข้ามาคุยกันที่บ้าน . . ตอนนี้ยังเป็นหนี้ผ่อนบ้านกับผ่อนรถ แต่ก็วางแผนไว้แล้วว่า ถ้าเก็บเงินได้ตามเป้าที่ตั้งไว้ ปลายปี 2554 ก็จะเป็นไทแก่ตัว แต่ถ้าจะซื้อที่ดินหน้าบ้านจริงๆ ก็อาจจะต้องเป็นหนี้อีก จริงๆ แล้วถ้าเก็บเงินได้ตามที่คาดไว้ ก็อาจจะซื้อเงินสดได้ แต่ก็จะไม่เหลือเงินในธนาคาร จะไปกู้เงินธนาคาร ก็ดูจะยุ่งยากและลำบากหลายประการ ดังนั้นทางออกเดียวที่คิดได้ตอนนี้ก็คือ เก็บเงินก้อนให้ได้ก้อนหนึ่งแล้วเอาไปค้ำประกันเงินกู้ที่สหกรณ์ดีกว่า อย่างน้อยก็ยังได้ดอกเบี้ยจากเงินก้อนนั้น เอามาหักลบกลบหนี้กับดอกเบี้ยที่จะต้องเสีย ก็คงจะพอหยวนๆ . . แต่ถึงจะซื้อที่ได้แล้ว ก็ต้องมีค่าใช้จ่ายอีกมากมาย ไหนจะต้องปลูกกระต๊อบหลังเล็กๆ เอาไว้ทำงาน ไหนจะต้องซื้อวัสดุต่างๆ ในการทำงาน ไหนจะต้องซื้ออุปกรณ์ในการควบคุมและกำจัดควัน อืม เป็นเรื่องหนักไม่ใช่เล่น . . แต่ถ้าไม่คิดจะลงทุน ก็มองไม่เห็นอนาคตที่ดีกว่านี้ ถ้ากิจการไปได้ดี ก็อาจจะเป็นกิจการของครอบครัวในอนาคตได้ เพราะทุกวันนี้ งานปั้นของพ่อไอ้ลูกหมาต้องตระเวนออกไปทำงานข้างนอก แต่ถ้าทำโรงหล่อ ก็ไม่ต้องออกไปบ่อยเหมือนงานปั้น . . จริงๆแล้ว เดือนสองเดือนมานี่ ก็คิดถึงรถใหม่เหมือนกัน เพราะรถคันนี้อายุอานามก็ Sweet Sixteen เข้าไปแล้ว ก็ยังคิดว่า เดี๋ยวพอหมดภาระเรื่องผ่อนบ้าน ก็อาจจะมองๆ รถคันใหม่ แต่พอพ่อไอ้ลูกหมายกประเด็นเรื่องโรงหล่อขึ้นมา ก็เป็นอันว่า . . โบกมือบายๆ tiida ได้เลย . . เอาไว้พี่ปลอดหนี้แล้วหนูยังไม่หายหน้าไปจากตลาดรถ เราอาจจะได้เจอกันสักวันหนึ่ง
Posted on Tue 18 Nov 2008 13:44
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
