-66- น้ำตาไหล

-66-

บ่ายวันนี้

หลังจากพักจากการทำงานชั่วครู่หนึ่ง

ก็เข้าบล็อกแก๊งค์

กะว่าจะไปอัพบล็อก

ก็ไปคลิกบล็อกของน้องเปิ้น

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=saochiangmai&month=03-2008&group=2&date=28&gblog=23

.

.

ปรากฏว่าน้องเปิ้นเอาคลิปที่พี่แอ๊ด สุนทรี เวชานนท์

อ่านนิทานและร้องเพลงมาลงไว้

เป็นคลิปที่พี่แอ๊ดอ่านเรื่องเจ้าจันท์ฯ ผมหอมของพ่อครูมาลา

ยิ่งพี่แอ๊ดอ่านไปเรื่อยๆ

ถึงตอนที่พ่อเลี้ยงจะเหน็บดอกเอื้องแซะให้กับเจ้าจันท์ฯ

แล้วเจ้าจันท์ฯ ก็หวนคิดถึงเจ้าน้อยคนรัก

พ่อครูมาลาบรรยายถึงดวงตาของพ่อเลี้ยง

ที่วาวขึ้นด้วยความโกรธ

ภาษาของพ่อครูมาลางดงาม

สมกับที่เป็นภาษาของนักเขียนซีไรต์จริงๆ

.

.

ได้ฟังพี่แอ๊ดอ่านเรื่องเจ้าจันท์ฯ

มาฟังและพินิจทีละคำๆ

ก็รู้สึกคิดถึงพ่อครูเหลือเกิน

ทั้งๆ ที่ก็เจอกันบ่อยๆ

แต่ก็ไม่เคยรู้สึกคิดถึงพ่อครูขนาดนี้

.

.

ครั้งแรกที่รู้จักพ่อครู

คือตอนเรียนอยู่ปี 2

ตอนนั้นพ่อครูได้รางวัลซีไรต์แล้ว

รุ่นพี่เมเจอร์กลับมาทำละครเรื่อง

"ดวงดอกแก้วจะบานหวานหอม"

ตอนนั้นก็เจอพ่อครู แต่ก็ไม่ได้คุยกับพ่อครูมากนัก

.

.

จนเรียนปี 3 ก็ได้ลงวิชาศิลปะการประพันธ์

ของอาจารย์ป๋า

อาจารย์ป๋าเชิญพ่อครูมาลามาสอนการเขียนร้อยแก้ว

ก็ถือว่าเป็นศิษย์ของพ่อครูเหมือนกัน

.

.

จนเรียนป.โท

ก็ได้มาสนิทกับพ่อครูมากขึ้น

เพราะคนๆ หนึ่ง

(แต่ช่างหัวคนๆ หนึ่งที่สร้างความเลวร้ายให้แผ่นดินเถอะ

ปล่อยให้ไปผุดไปเกิดเสียที

ขี้เกียจเอ่ยชื่อให้เป็นมลทินแก่ไดอะรี่)

และเพราะคนๆ หนึ่งคนนี้

ก็ทำให้รู้สึกลึกๆ ว่า

พ่อครูไม่ชอบขี้หน้าเรานัก

เพราะคนๆ หนึ่งมันเสี้ยม มันปั่นหัวให้ใครๆ เขาทะเลาะกัน

.

.

หลังจากที่คนๆหนึ่งมันถูกอัปเปหิไปจากแผ่นดินนี้แล้ว

ฉันก็ได้คุยเปิดใจกับพ่อครู

ถึงรู้ว่า

เราสองคนและอีกหลายๆ คนในแผ่นดิน

ถูกคนๆ นั้นมันเสี้ยมให้ผิดใจกัน

และมันฉลาดมาก

มันเสี้ยมไว้ก่อนเป็นปีสองปีเลยทีเดียว

กว่าที่พวกเราจะรู้ทันมัน

.

.

ฉันได้มารู้สึกสนิทสนมกับพ่อครูอีกครั้ง

ก็ตอนที่คบหากับสามีซึ่งตอนนั้นก็ยังเป็นแฟนกันนั่นแหละ

พอเราสองคนคุยกันว่าควรจะต้องแต่งงานกันเสียที

สามีฉันก็เลยขอพ่อครูมาลาไปเป็นผู้ใหญ่ไปสู่ขอฉัน

และสามีฉันก็นับถือพ่อครูเหมือนพ่อแท้ๆ มาตั้งแต่ไหนแต่ไร

เขาก็เรียกพ่อครูว่าพ่อตลอด

และพ่อครูก็เรียกตัวเองว่าพ่อกับสามีฉันตลอดมาเช่นกัน

แต่สำหรับฉันเองนั้น

ก็ยังไม่กล้าเรียกพ่อ

ก็ได้แต่เรียกพ่อครู

เพราะความรู้จักกันมาจากการเป็นครูเป็นศิษย์มาก่อน

.

.

จนมาวันนี้

ได้มาฟังพี่แอ๊ดอ่านเนื้อเรื่องบางตอนจากเจ้าจันท์ฯ

ก็ทำให้คิดถึงความสามารถที่สุดยอดของพ่อครูมาลา

ไม่น่าเชื่อว่าฉันและสามีจะได้ใกล้ชิดกับคนเก่งขนาดนั้น

คนที่มีความสามารถขนาดนั้น

และนับถือเป็นพ่อเป็นลูก

.

.

นิยายของพ่อครูมาลา

อ่านทีไร ก็ทำให้รู้สึกอิ่มเอมเต็มตื้นกับความเป็นคนล้านนาทุกครั้ง

แม่ฉันเคยอ่านดาบอุปราช

ร้องไห้จนทิชชู่หมดเป็นม้วนๆ

เพราะอ่านแล้วคิดถึงชีวิตในอดีต

แม่บอกว่า

อ่านแล้วก็เห็นภาพในอดีตลอยมา

คิดถึงตา คิดถึงยาย

.

.

เย็นนี้

ว่าจะไปค้นเจ้าจันท์ผมหอมมาอ่านอีกสักที

 

 

     Share

<< -65- ปลอดโปร่งโล่งใจ-67- จะอยู่สองคนกับไอ้ลูกหมาเกือบๆ ปี จะไหวไหมนี่.... >>

Posted on Tue 10 Jun 2008 15:24

- 71- ถ่านไฟเก่า
-70- เยอะแยะมากมาย
-69- ไปเรียนวาดรูป
-67- ความเปลี่ยนแปลงที่จำเป็นต้องรับมือ
-67- จะอยู่สองคนกับไอ้ลูกหมาเกือบๆ ปี จะไหวไหมนี่....
-66- น้ำตาไหล
-65- ปลอดโปร่งโล่งใจ
-64- ขอบคุณน้องแต๊บ
-63- รอและลุ้น
-63- อาชีพใหม่
-62- หายใจโล่งไปหนึ่งเฮือก


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

What's it take to become a sublime exopendur of prose like yourself?
Nadya   
Fri 13 Dec 2013 14:53 [5]
 

I can't believe you're not playing with me-ha-tt was so helpful.
Ruhie   
Fri 13 Dec 2013 12:17 [4]
 

ขอบคุณเจ้าที่แอด
mew   
Mon 16 Jun 2008 4:20 [3]

พี่นัดมีเอ๋มมั้ยคะ นี้ของมิวค่ะ ระกวนพี่แอดมิวด้วยคนได้ ก่อเจ้า mew6music@msn.com น้องอยากคุยเรื่องโฮงเฮียนลูกเจ้า
mew   
Fri 13 Jun 2008 12:43 [2]

ไม่เป็นไรครับผมหละเกรงใจจริง ๆ ครับ และต้องขอขอบพระคุณล่วงหน้าครับ
คนใต้รักไม่จริง   
Thu 12 Jun 2008 9:24 [1]