-48- อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

-48-

ในที่สุดงานใหญ่ชิ้นแรก

ที่ฉันเป็นเจ้าของโครงการ

เป็นคนดูแลควบคุมการเงิน

เป็นคนประสานงานทั้งหลายแหล่

ก็เสร็จสิ้นลง

.

.

เป็นอาทิตย์ที่เหน็ดเหนื่อยมากจริงๆ

ทั้งความเครียดเรื่องการบริหารเงิน

ทั้งความเครียดเรื่องการจัดการด้านอื่นๆ

กลัวว่าจะมีปัญหา

ถ้าไม่ได้สามีเป็นกำลังหลัก

ฉันยังคิดไม่ออกเลยว่า

งานมันจะผ่านพ้นไปได้อย่างไร

.

.

ระหว่างงาน

มีขลุกขลักบ้าง มากบ้างน้อยบ้าง

แต่ก็แก้ปัญหากันไปได้

บรรยากาศในงาน

ฉันว่ามันสวยและดูดีนะ

ถ้าหากฉันไม่ได้เป็นคนจัดงาน

ถ้าหากว่าฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของงาน

ฉันต้องถ่ายรูปไม่ยั้งแน่ๆ

แต่หนนี้

ทั้งๆ ที่เห็นว่ามีมุมงามๆ มากมาย

มีช็อตเด็ดๆ เยอะแยะ

แต่ไม่ได้ถ่ายเลย

ไม่มีแม้แต่เวลา

จะกินข้าว

เหนื่อยโคตร

.

.

โอกาสเดียวที่ดีที่สุดในการถ่ายรูปของฉัน

ก็คือช่วงเช้า

เพราะคิดไว้ในใจว่า

จะถ่ายรูปพ่อครูและครูที่เชิญมาร่วมงาน

แล้วจะรีบเอาไปอัดขนาดใหญ่และเข้ากรอบให้

แต่ไม่ได้บอกพ่อครูและครูเหล่านั้นหรอก

.

.

รูปที่ถ่ายมาก็รีบๆ ลวกๆ

ต้องมาเปิดโน๊ตบุ๊กโหลดรูปและแก้คอนทราสกันกลางแดดเปรี้ยงๆ

จะดีไม่ดีไม่รู้แหละวุ้ย

รีบก๊อปใส่แฮนดี้ไดร์ฟแล้วให้ผู้ช่วยเอาไปร้านอัดรูปด่วน

.

.

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อหนานบุญมา ขันธวงศ์

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อเฒ่าแก้ว อิ่นหลวง

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อส่างอินทร์พรหม ขันทิมา

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อสล่าปายเมือง ลายไส

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อตา อิ่นคำ

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อผัด อิ่นคำ

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อศรีจันทร์ อิ่นคำ

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อสิงห์คำ ไชยบุตร

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อดวง จันสีมา

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อครูคำ กาไวย์ ศิลปินแห่งชาติปี 2535

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

พ่อครูมาณพ ยาระณะหรือตาพัน ศิลปินแห่งชาติปี 2549

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

ครูส่างคำ จางยอด

หนึ่งในกัลยาณมิตรของฉันและสามี

ที่ช่วยเหลืองานทุกงานอย่างเต็มที่และเต็มใจ

 48 อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า

ครูสุทัศน์ สินธพทอง หรือครูนิฮอน

เป็นหนุ่มไตที่ก้าแลว ก้าแลวได้เท่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น

เวลาที่เขาก้าลาย ก้าแลว มันเหมือนย้อนบรรยากาศรอบตัวของเขา

ไปสู่กาลเวลาในอดีต

ทั้งท่าทาง ทั้งสีหน้า มันทำให้น้ำตารื้นได้ทุกครั้ง

คนบ้าอะไร

เท่โคตรๆ

และเขาเป็น 1 ใน 2 หนุ่มที่ฉันหลงรักในการร่ายรำของเขา

และเชื่อว่า

ถ้าใครได้มาเห็นเวลาเขาก้าลาย ก้าแลว

ก็คงจะตกหลุมรักเขาไม่แพ้กัน

ส่วนอีก 1 หนุ่มที่ฉันหลงรักน่ะเหรอ

.

.

ก็ไอ้อวบ พ่อไอ้ลูกหมานี่ไง

อิอิ

.

.

เสร็จงานแล้ว

ฉันก็ได้เรียนรู้ว่า

ฉันโชคดีเหลือเกินที่ได้ร่วมงานกับคนดีๆ

ฉันเหมาร้านอาหารที่ทำงาน

ให้ทำอาหารเลี้ยงพ่อครูและทีมงาน

และขอให้เขาเป็นธุระในการจัดน้ำแข็งและน้ำดื่มให้ด้วย

โดยบอกว่าให้คิดเงินเพิ่มต่างหากจากค่าอาหาร

และในวันงาน

ทุกอย่างก็ยุ่งและวุ่นวายมากจริงๆ

ฉันต้องโทรไปหาร้านอาหารหลายหน

เพื่อขอให้เขาเอาน้ำแข็งมาเพิ่ม

เอาน้ำมาส่งเพิ่ม

และแก้วน้ำของเขาก็แตกและหายไปหลายใบ

จานอาหารของเขา ฉันก็มาเจอหลังเลิกงานอีกหลายใบ

แต่ก่อนที่จะเจอจานพวกนี้

ฉันไปเคลียร์เงินกับร้านอาหาร

น้องที่ร้านอาหารบอกว่า

คิดเฉพาะค่าอาหารที่ตกลงกันไว้ก็พอ

ค่าน้ำแข็ง ค่าน้ำนั้นยังไงก็แถมให้กับอาหารอยู่แล้ว

ส่วนแก้ว จานนั้นไม่เป็นไรค่ะ ไม่คิดเงินหรอก นิดๆ หน่อยๆ

โอ้โห ซึ้งในน้ำใจเลย

แม้ว่าเขาจะได้กำไรจากค่าอาหารแล้วก็ตาม

แต่สิ่งเหล่านี้มันคือน้ำใจที่เขามีให้

ซึ่งเขาจะเลือกไม่หยิบยื่นให้ฉันก็ได้

แต่เขาก็ไม่ทำ เขายินดีที่จะมอบน้ำใจให้

ฉันดีใจจริงๆ

.

.

และกับเจ้าของสถานที่ที่จัดงาน

ฉันทำเรื่องขอใช้สถานที่และยืมกล้องวิดีโอด้วย

ตอนแรกฉันก็คิดว่าเขาคงจะเอากล้อง mini DV ให้ยืม

แต่พอถึงวันงาน

เจ้าหน้าที่ก็สะพายกล้องวิดีโอฮาร์ดดิสก์มาให้

เป็นตัวใหม่เอี่ยม อุปกรณ์แต่ละชิ้นยังไม่ได้แกะลวดที่พันออกเลยด้วยซ้ำ

พอถามเจ้าหน้าที่คนนั้นว่ามันชาร์จแบตยังไงเนี่ย

เขาตอบว่า

"เราก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ ตัวนี้มันตัวใหม่ ฝ่ายพัสดุเขาหวง ไม่ค่อยให้ใครได้ใช้หรอก"

เอิ๊กกกกกกกกกกกกก

แล้วเอามาให้ฉันยืมทำมายยยยย

ตัวละสามหมื่นกว่า

ถ้ามันเป็นอะไรไป

ฉันจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อใช้

ว่าแล้วก็ขอบคุณมากๆค่ะ

ขอบคุณทั้งผ.อ.สำนักฯ ทั้งฝ่ายพัสดุ ที่ไว้ใจให้ยืมกล้องตัวที่แพงที่สุดของหน่วยงาน

.

.

หากจะให้ต้องขอบคุณ

ฉันคงต้องไล่ขอบคุณคนอีกมากมาย

ที่คอยช่วยเหลือ

ตั้งแต่คนที่ทำงานเล็กๆ ไปจนถึงคนที่รับผิดชอบงานหนักๆ

โดยเฉพาะน้องผู้ช่วยของฉันเอง

เขาทำงานหนักมากๆ

ต้องนั่งรถตู้ไปรับไปส่งพ่อครูทั้งสองวัน

วันที่ไปส่งนี่

ออกจากโรงแรมเก้าโมงเช้า แล้วกลับถึงเชียงใหม่ตอนห้าทุ่มครึ่ง

เงินค่าตอบแทนที่ให้ไป

มันไม่คุ้มกับความเหนื่อยและความทุ่มเทที่น้องทำให้เลยจริงๆ

.

.

งานนี้ ภายในหนึ่งอาทิตย์

ใช้เงินหมดไปแสนกลางๆ

ดูจะเป็นเงินที่มากมาย

แต่เอาเข้าจริงๆ

มันมีเรื่องให้ต้องใช้จ่ายมากเหลือเกิน

มากจนฉันนึกเจ็บใจในตอนนี้ว่า

เงินค่าตอบแทนที่ให้พ่อครูไปนั้น

มันน้อยเหลือเกิน

น้อยอย่างที่เรียกว่าตอบแทนน้ำใจของพ่อครูไม่คุ้มเลยแม้แต่นิด

แต่ฉันก็ให้มากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

เพราะงบประมาณมีเพียงเท่านี้

ตอนนี้

คิดได้อย่างเดียวคือ

จะต้องหางบประมาณมาจัดงานแบบนี้อีกสักครั้ง

แล้วฉันจะมอบค่าตอบแทนให้พ่อครูมากกว่านี้

มากให้สมกับน้ำใจที่พ่อครูและทุกคนที่มาช่วยงานมีให้

.

.

วันที่ไปส่งพ่อครูที่โรงแรม

พ่อครูสิงห์คำบอกกับสามีฉันว่า

"มึงบ่ต้องไปส่งอี่ป้อก่อได้ มึงจะเสี้ยงค่าน้ำมันนักล้ำไป

ไหนจะไปจะปิ๊ก อี่ป้อจะนั่งรถปิ๊กแม่แจ่ม มึงเอาค่ารถหื้ออี่ป้อก่อพอ

อี่ป้อรู้ว่ามึงมีการแหมนัก ถ้าไปส่งอี่ป้อมึงก่อจะเสียการ"

โอย ฟังแล้ว ฉันน้ำตาไหลเลย

ดีใจที่พ่อครูเข้าใจถึงภาระอันมากมายของเราและพยายามจะช่วยผ่อนเบาภาระนั้น

แต่สามีฉันก็ยืนยันว่าจะไปส่งถึงจอมทอง

อย่างน้อยก็จะได้ทันขึ้นรถไปแม่แจ่มได้สะดวก

แต่ระหว่างทาง

ฉันก็บอกให้สามีแวะบ้านพ่อครูคำ กาไวย์

เพื่อเอารูปของพ่อครูไปให้

สามีฉันบอกว่า

พ่อครูสิงห์คำ พ่อครูดวง และพ่อครูคำ คุยกันสนุกสนานมาก

ต่างแลกเจิง คุยกันมันส์มาก

พ่อครูสิงห์คำกับพ่อครูคำผูกเสี่ยวกันด้วย

เพราะเกิดปีเดียวกัน

ฉันฟังแล้วก็ดีใจจัง

.

.

ส่วนพ่อครูตระกูลอิ่นคำจากเชียงคำ

ก็นั่งรถตู้ไปกับพ่อครูแก้วและพ่อครูบุญมา

โดยมีน้องผู้ช่วยของฉันเป็นคนไปส่ง

น้องบอกว่า พ่อครูทุกคนคุยกันออกรสมาก

และสนิทกันอย่างรวดเร็ว

มีการแลกเบอร์โทรกันไว้

และบอกให้ไปเยี่ยมเยือนกันบ้าง

และยังบอกน้องฉันอีกว่า

คราวหน้าถ้าจะจัดงานอย่างนี้อีก

ไม่ต้องเอารถมารับพ่อก็ได้

โทรมาบอกก็พอ

เดี๋ยวพ่อจะนั่งรถไปเอง

.

.

ฟังแล้วก็ดีใจสุดๆ

ดีใจ ตื้นตันใจ ปลื้มใจ

มันปนเปกันอยู่ในหัวใจ

สิ่งนี้แหละที่ฉันอยากให้มันเกิด

พูดก็พูดเถอะ

เงินแสนกลางๆที่หมดไป

ฉันว่ามันคุ้มตั้งแต่วันแรกก่อนงาน

ที่พ่อครูแต่ละคนมาถึง

ก็มาทักทายกัน

จับไม้จับมือกัน

และสนทนากันด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย

ราวกับกลับเป็นหนุ่มอีกครั้ง

.

.

ฉันว่าแค่นี้มันก็คุ้มค่าแล้วล่ะ

กับการที่ทำให้ผู้สูงอายุกลุ่มนี้มีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง

อาจจะฟังดูดรามาติก

แต่มันคุ้มจริงๆ นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     Share

<< -46- เสียความรู้สึก-49- ใช้ชีวิตแบบคนจนมานาน ต่อไปจะใช้ชีวิตแบบคนรวยเสียที >>

Posted on Sun 24 Feb 2008 0:22

-53- หุ หุ หุ
-52- คนรวย คนจน
-51- ท้องไม่มีพ่อ
-50- โลกวัชชะ
-49- ใช้ชีวิตแบบคนจนมานาน ต่อไปจะใช้ชีวิตแบบคนรวยเสียที
-48- อาทิตย์เดียวใช้เงินไปแสนกว่า
-46- เสียความรู้สึก
-47- แรง
-45- หายไปแล้ว 2 กิโล
-44- อยากให้หนึ่งวันมี 48 ชั่วโมง
-43- ทรงพลศักดิ์ หล้าป่าซาง


Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

Can you please tell me who can remove the ghosts in my body?
Ton   
Thu 14 May 2009 2:15 [3]
 

ขอรบกวนหน่อยนะครับ คืออยากทราบที่อยู่หรือที่ติดต่อ พ่อสางอินทร์พรหม ครับ ขอบคุณครับ
สัก   
Fri 17 Apr 2009 23:06 [2]
 

สวัสดีครับ..

ผม งาสาน ลูกศิษย์ครูแปรง แฟนๆผลงาน อ.แสบ มารายงานตัวครับ...

งาสาน   
Wed 10 Dec 2008 8:20 [1]